Tuesday, 20 October 2026

Sindhi Poem 01

 جتي آهي پيار اتي مان آهيان
تهنجي دل ۾ هر هند ۾ مان آهيان
 
سهيڻي ساز جي سا۽ ۾ اچ
پيار جي راگ ۾ اچي رچ
دل ٿي ويو آهي ديوانو پياري
توهنجي ياد ۾ آ رات گزاري
 
تون ناهين ت پتجھر دلبر آهي
ٻاهر سونو سونو اندر آهي
ڊل جو هال برو ٿي چڪو آهي
دنيا جو هر رنگ رکو آهي
 
توسان گزريل پل سهانا
هاڻي ڇاجا ڪيا تو بهانا
سندر آهي ذيه رات سجني
توسان گڊ وڄي ٿي پياري ڍني
جيتي دسان اتي تهينجي شڪل
تهنجي آهي دنيا تهنجي مهفل

پپيهو پيو گا۽ ڪويل پيي ڪوڪي
مور پهنجي پرن کي پيو ڌوڪي
کڻي آيس تو لا۽ سندر سو بڪي
پکي پهنجي کادي کي پيو ثڪي

دل مهنجي پيي زور زور سان ڊڪي 
توکان سو۽ پتي يي۽هي بڪي

پيار جي پٿ ۾ پٿر گهڻا
گلن کي بلا مان ڪيي۽ ڳڻا
گل جو ديدار آهي موشڪل
کيي۽ن سنڀاليان مان پهيجو دل
جيون ۾ مون ڇا هاسل ڪيو
تون ناهين ت مون بيو ڇا ڪيو
هلي وڄا مان چاهي ڪٿي ب
تهينجي ياد اچي ٿي اتي ب


ڪدرت جي آهي ڪاينات هسين
سر سريلا رگ بي رنگين
کسمت مهنجي آهي سبهاڻ
تهنجو روپ تهنجي سرهاڻ
تهنجي شڪل گل جيي نکري
مهنجي جھان ۾ هر ترف بکري
اچ ويه اچي تون مهنجي ڀرسان
مان پيو هردم بس تو لا۽ ترسان
هٿ پکري مهنجو تون ڪڇ چو
دي هال ايوال ڪو هال ت لو


ڊيهن گزري ويا آهن تمام
پيار مکي تون هڪ پيار جو جام
دل مهنجو ديوانو ڪر مٺري
مون ڀرسان ڀرسان تون اچ سري
دل جي اندر پيي ٿي دڪدڪ
تون آهين مهنجي پياري لڪلڪ
تهنجو هٿ پڪري مان هلان پيو
دنيا ۾ موکي کپي ڇا ٻيو
اکرين جي ڪسمت آهي پيار
بيو ڪو ناهو انجو سينگار
اکرين ۾ دلبر جي تسوير
هٿن ۾ آهي هنجي تڪدير
پيار کان سوا۽ بيو ڇا۽ هت
توسان بس توسان لگو آهي چت


پيار جو موسم  آ هسين موسم
جتي ب وڄان اتي آ رت اوسم
توکي گلن فلن ۾ وهاريان
اڪ جٽ اڪ جٽ وهي مان نهاريان